Plog

Plog: Nieuw perspectief, nieuwe plannen

Daar is ‘ie dan: een eerste persoonlijke blogpost op Leef Lite. Ik moest even nadenken hoe ik dat in de titel ging verwerken zodat je weet wanneer het een persoonlijke blog, of eigenlijk ook een ‘Petra blog’ is, dus ik dacht waarvoor niet gewoon het aan elkaar plakken. Vanaf nu zijn de persoonlijke blogposts en updates onder de naam ‘Plog’ te vinden. Wel even spannend, want ook al krijg je een kijkje in mijn leven door waar ik overschrijf en voorbeelden die ik geef, dat is natuurlijk niet inclusief alle details. En eerlijk ik ga natuurlijk ook niet alles vertellen, er is ook zoiets als een prive-leven. Maar over dingen die met lichter leven te maken hebben kan en wil ik best praten, daarom dus de ‘plogjes’ vanaf nu. Overigens ook gewoon omdat ik het makkelijker vind schrijven en leuk vind om een soort tijd-boek bij te houden. Daar gaan we dan!

Corona / Covid-19

Net zoals de rest van de wereld zitten we, nu al 1,5 maand, thuis vanwege het coronavirus. Mijn man en ik hebben allebei een vaste baan in het hoger onderwijs, dat is als ambtenaar dus. We hebben de luxe dat we niet opeens onze baan verliezen en ook nog eens dat het inkomen niet afhangt van ‘winst’. Plus dat het werk gewoon doorgaat. Als mensen ons vragen hoe het gaat zeggen we dat het net zo is als daarvoor alleen dat alles thuis is. Online. We zijn blij dat we nog iets te doen hebben.

Het was natuurlijk wel een behoorlijke omschakeling. Manlief houdt juist van mensen om hem heen als hij moet werken, dat houdt hem actief. Die energie krijg je gewoon niet echt via videoconferenties. Ik zelf ben een stukje introverter, maar als docent werk ik toch het liefst met en om de studenten. Als dat fysieke feedback stukje wegvalt, is het voor mij ook moeilijker om een les lekker draaiende te houden, juist omdat we het allemaal zo gewend zijn. Ik probeer nu om vormen te vinden die beter passen bij online onderwijs, zoals deels met polls of met de chat (Discord) werken omdat veel studenten daar iets meer zichzelf durven te zijn en er meer interactie ontstaat.


Je kunt het in ieder geval wel gezelliger maken thuis.

Scheiding werk-thuis

Het schakelen naar online werk ging overigens reuzesnel, maar wat ik zelf vooral nu lastig vind is de grens tussen werk en prive gescheiden houden. Ook al was mijn reistijd maar 10 minuten met de fiets, dat het in een andere ruimte was ergens anders was al genoeg om het enigzins achter mij te kunnen laten of juist er 100% te zijn in het lokaal. Online bereikbaar zijn is fijn aan de ene kant, maar aan de andere kant lijkt het nu alsof je dat maar altijd moet zijn. Kortom, ik snapte eigenlijk nu pas dat probleem wat anderen al eens eerder ervaarden. En ook al heb ik eerder ook thuisgewerkt als zzp’er, het is toch echt anders als je zoiets intensiefs als lesgeven en studenten begeleiden moet doen vanaf je eerder knusse eigen persoonlijke hoekje. Vooral de ruimte (niet de tijd) is voor mij een ding. Blijkbaar is mijn huis voor mij gewoon een soort heilig of veilig plekje waar ik doe wat ik wil, maar dat is er nu even niet bij.

Wat ik overigens wel merk als introvert is dat, vooral in het begin natuurlijk, iedereen zoveel klaagde over dat ze anderen niet konden zien of niet naar dit of dat konden. Grappig genoeg had ik net een periode achter de rug van veel sociale afspraken, ik kon de rust dus wel even gebruiken. Na een tijdje heb ik natuurlijk wel even met familie contact gehad, en vooral even een korte chat met vrienden online is ook fijn, maar de meeste van die mensen zijn nu veel meer actief op WhatsApp en Facebook e.d. terwijl ik daar nu van weg trek. Juist omdat ik mij realiseerde dat dat me niet zoveel meer deed.

Verandering

Begin dit jaar begon ik te lezen over financien. Na de kerstvakantie begon ik met een soort dagboekje en daarin beantwoordde ik vragen. Het waren opdrachten uit het boek The Artists’s Way van Julia Cameron, die had ik gevraagd voor kerst omdat het mij een inspirerend boek leek, als coach maar ook persoonlijk. De vragen waren over dingen zoals: “als je alles kon, wat zou je dan gaan doen?” of “maak een lijst met beroepen/werk dat je leuk lijkt” (niet per se om het te gaan doen, maar meer om dingen te zoeken voor je vrije tijd). Zo kwam ik bijvoorbeeld op het fotograferen en kocht ik een spiegelreflex-camera. Er was ook een hoofdstuk over geld, wat mij een wat nieuw perspectief gaf hierover. Het was zo verfrissend en aanstekelijk dat ik meer over geld en financien wilde weten en meer van dit soort boeken wilde lezen. Niet omdat we arm zijn ofzo, misschien eigenlijk juist wel omdat we best wat overhouden in de maand. Maar ook voor het verfrissende perspectief dat mij bracht en leidde tot echte actie. Zo is Leef Lite namelijk ook ontstaan.

Ik kwam op het boek Rich Dad, Poor Dad van Robert Kiyosaki. Alhoewel in eerste instantie ik voelde dat dit meer iets was voor mensen die heel snel rijk wilden worden (en niet per se over een ‘lichter leven’, alhoewel dat wel een gevolg kan zijn), bracht het mij veel inzicht en een andere mindset over vooral werken in loondienst en wat je met gespaard geld doet. Vanaf toen ben ik gaan fantaseren over “wat als” en ook over mijn perspectief in werk en banen en leven wat ik eigenlijk er belangrijk in vind. Ik kan het echt iedereen aanraden dat boek te lezen, ook (of juist) als je niks hebt met geld.

Op Weg

Een deel van het fantaseren over het “wat als” scenario was leven van passief inkomen en wat je dan doet met je vrije tijd. De afgelopen jaren hebben we veel gereisd en op de lange termijn zie ik dat nog niet echt veranderen (en met veel bedoel ik eigenlijk in ieder geval per jaar wel eens naar het buitenland). Al zouden we een kind krijgen, denk ik inmiddels dat je ook dat best kan combineren met reizen, het kost alleen wat meer rekening houden met dingen en planning dus. Als we de eerste (tien?) jaren nog hier blijven om nog wat te ontwikkelen in carriere of geld te sparen, dan gok ik alsnog dat we daarna wel weer gaan reizen (of tussendoor kleine trips e.d.).

Voor het uitzicht hoeven we niet altijd zo ver weg, Groningen is ook mooi.

Ik had er eigenlijk niet echt bij stil gestaan, maar als iemand mij zou vragen wanneer ik mij echt ‘mij’ voel en lekker in mijn vel voel is dat als ik vrij ben en aan het reizen ben. Als je mij vraagt of de plaats waar ik woon nu echt mijn thuis voelt, dan denk ik dat ik ook niet echt weet wat ‘thuis’ voelen is. Voor mij hangt dat van twee dingen af: ergens een plek waar ik echt helemaal in rust mezelf kan zijn of juist bij mensen waar ik mijzelf kan zijn. Dat kan in principe overal zijn. We hebben een huis, we waarderen het gemak van in een stad wonen, maar nee op lange termijn zou ik liever ergens wat vrijer willen leven. Ook het boek She Explores die ik vorig jaar las was nog een stukje inspiratie, naast een boel afleveringen van Floortje (terug) naar het einde van de Wereld. Een alternatief dichterbij is natuurlijk gewoon een andere woning, vrijstaand met een grotere tuin.

On FIRE

Hetgene wat ik over geld las, heeft me veel doen lezen over financieel onafhankelijk zijn en zo kwam ik terecht bij de term FIRE (of FI-RE), wat staat voor financial independence, retire early. Oftewel: financieel onafhankelijk zijn en vroeg met pensioen gaan. Misschien wat ambitieus en vroeg om daar nu over na te denken, maar het blijkt dat je daar niet vroeg genoeg mee kan beginnen. Ik schrijf daar een andere keer nog wel eens wat over.

Vrijheid en onafhankelijkheid is een grote kernwaarde van me. Het betekent niet dat ik een hekel heb aan mensen, ik waardeer juist diep en echt contact, maar waar ik meer op doel is dat ik niet zo van de rat-race en het ma-vr 9-5 leven ben. En dat ga ik ook nooit zijn gok ik. Kom ik ook een andere keer wel weer eens op terug. Maar het FIRE idee is dus wel redelijk ideaal, zeker als je kan sparen en de spaarrekeningen tegenwoordig bijna geld kosten (en ja natuurlijk lossen we daarnaast ons huis ook gewoon nog af). Belangrijkste vind ik de vrijheid vinden om datgene te doen waar je blij van wordt.


Mijn man had eind vorig jaar al voorgesteld te gaan beleggen, we hebben het in het begin nog ‘veilig’ gedaan en ik denk misschien voorlopig ook vooral doen met een klein gedeelte aangezien we het eerst zagen als een spaar-experiment. Toen ik over FIRE ging lezen, en dus ook eigenlijk ook over beleggen, heb ik er voor gestemd daar wat meer mee te doen. Nu hebben we een poging gedaan om ergens op het lage punt van het corona-gebeuren in een keer een iets groter bedrag uit te geven aan een duurzaam indexfonds en tot nu toe pakt dat goed uit alhoewel ik weet dat er nog behoorlijk veel schommelingen gaan komen of nog lang kan duren voordat het weer omhoog kruipt. Blijkbaar ben ik daar wat minder gevoelig voor.

Carrière?

De andere kant is dan het werk. Ook daar moe(s)t wat verandering in komen. Zelf ben ik niet gemaakt voor een baan die jaar op jaar hetzelfde is en hecht ik nogal veel aan ontwikkeling en groei, of op zijn minst afwisseling. Dit schooljaar kreeg ik te weinig uren en alhoewel ik dat meerdere keren aangegeven heb (en andere collega’s aan het stressen waren) kreeg ik er weinig boeiends bij. Toen de vraag kwam of ik mij nog verder of breder kon ontwikkelen zodat ik meer ingezet kan worden, heb ik maar laten vallen dat ik ook best een master wil doen. Dat is dus nu in principe het plan, als ik een lerarenbeurs krijg. Anders cursussen/verdieping in andere dingen. Ik hoor je denken: “maar was jij niet al NOBCO-gecertificeerd coach dan”. Yep, maar daar ga ik dan maar even niet weer over beginnen in verband met de visie van werkgever/afdeling/collega’s (kuch) of de overheid die vooral gelooft in academische papiertjes en houd ik dat dan vooral meer een zzp-ding zodat ik daar mijn eigen ding in kan doen.

Soms zie je in het donker pas de mooie dingen in de verte

Ik ben verder niet de enige, mijn man werd inmiddels ook wat aangestoken door mij denk ik en de shows/videos over families die gingen reizen en avontuurden beleefden terwijl ze ook nog geld verdienden, deden ook wat met hem. Ook hij houdt van avontuur en reizen, net als ik. Nu zijn we er samen over aan het nadenken. Een lange termijns visie. Dus nee wees niet bang we gaan niet opeens stoppen met onze banen en emigreren. Maar wel uitpluizen van wat we willen, hoe dat er uit ziet, wat de weg daar naar toe is. En daar…daar wordt ik echt enthousiast van!

Tot die tijd proberen we eerst hier thuis weer een beetje naar weer ‘gewoon leven’ te gaan. We zouden op dit moment op Hawaii (!!!) zijn namelijk. We hebben dat een beetje thuis nep gedaan met cocktails enzo tot vorig weekend en nu hebben we het in ons bol eerst maar even van alle rommel in ons leven af te komen en terug naar de basis te gaan. En dat is eigenlijk ook best eens lekker, bovendien kunnen we zo stiekem al bekijken hoeveel we eigenlijk echt nodig hebben om ‘gelukkig’ te zijn. Ik laat je het verloop weten in een volgende plog. Tot dan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *